مدتی است که فیلم‌ها و سریال‌های ایرانی، حتی آثار به‌اصطلاح جدی و درام، مملو از سکانس‌هایی شده‌اند که در آن‌ها کاراکتر مرد در حال رقصیدن است. پدیده‌ای که در ظاهر می‌تواند نشانه‌ای از گشایش فرمی یا جسارت روایی تلقی شود، اما در عمل، بیش از آن‌که حامل معنا باشد، به تکراری مبتذل و بی‌کارکرد فروکاسته شده است.