از زمان آزادسازی دوباره واردات خودرو، سیاستگذار بارها از این ابزار بهعنوان راهکاری برای تنظیم بازار، شکستن انحصار و ایجاد رقابت در صنعت خودرو یاد کرده است. با این حال بررسی آمار تولید و واردات خودرو در یک بازه ۱۵ساله نشان میدهد که میان اهداف اعلامشده و ابعاد واقعی واردات شکافی عمیق وجود دارد. دادهها نشان میدهد واردات در هیچیک از سالهای مورد بررسی حتی به سطحی نرسیده است که بتواند به رقیبی جدی برای تولید داخلی تبدیل شود. در بهترین سالها نیز سهم واردات از تولید تنها حدود ۱۰ تا ۱۱درصد بوده و در سالهای اخیر این نسبت عمدتا کمتر از 7درصد باقی مانده است. به بیان دیگر، سیاستگذار سالها از واردات انتظار انجام ماموریتی را داشته که از ابتدا با حجم در نظر گرفتهشده برای آن همخوانی نداشته است. این پرسش اکنون بیش از هر زمان دیگری مطرح است که آیا واردات با چنین مقیاسی اساسا توان رقابتسازی و تنظیم بازار را داشته یا از همان ابتدا بیش از آنکه یک سیاست اقتصادی باشد، تنها به ابزاری برای ارسال سیگنال به بازار تبدیل شده است؟