فتحعلی‌شاه قاجار که پس از قتل آقامحمدخان در سال ۱۱۷۵ خورشیدی بر تخت نشست، طی نزدیک به چهار دهه سلطنت با چالش‌های بزرگی چون جنگ‌های ویرانگر با روسیه، از دست رفتن بخش‌های وسیعی از قفقاز و انعقاد عهدنامه‌های گلستان و ترکمانچای روبه‌رو شد؛ پادشاهی که دربار پرزرق‌وبرق، حرمسرا و توجهش به شعر، هنر و معماری در کنار خست و سیاست‌های مالی‌اش، چهره‌ای تناقض‌آلود از دوران گذار ایران از خانیگری قبیله‌ای به سلطنت متمرکز برجای گذاشت.