جریان پهلوی‌ستیز و متمایل به دموکراسیِ اپوزیسیون، سال‌های زیادی از عمر سیاسی خود در انتظارِ بی‌فرجام شکل‌گیری یک جنبش انقلابی درون‌زا در ایران سپری کرده است: جنبشی که فارغ از مداخله خارجی ، بتواند پروژهٔ گذار از نظام سیاسی را کاملا دموکراتیک و عاری از هرگونه خشونت و جنگ، دنبال کند.