به این فکر میکنم که هر صبح با علم به اینکه شاید دیگر نزدیکانشان را نبینند از آنها خداحافظی میکنند و هر شب با فرض اینکه شاید صبح فردا را نبینند میخوابند و هر دیدار و گفتار و نماز و تصمیم و تجربهشان به نحوی است که گویی آخرین است.