Πόσο βαθιά κι ειλικρινής πρέπει να ήταν η πίστη του Γιώργου Μαζωνάκη, για να αξιωθεί μιαν έξοδο που να θυμίζει θείο πάθος; Αφού τα πλήθη που πρώτα τον λάτρευαν –"δεν ζω χωρίς Μαζώ"- μεταμορφώθηκαν σε όχλο ηδονοβλεπτικό κι ακόρεστο και διαμοίρασαν τα ψυχικά ιμάτια του, οι μέσα του γκρεμοί καταναλώθηκαν σαν ρεπορτάζ στις τηλεοράσεις και σαν κουτσομπολιό στα σόσιαλ μίντια… Αφού, πιο ραγισμένος από ποτέ, έλαμψε για στερνή φορά στην πίστα…