بسیاری از جانداران دریایی روی بدن لاکپشتهای دریایی زندگی میکنند. این موجودات که اپیبیونت نام دارند، معمولا به شکل جلبکها و بارناکلهایی دیده میشوند که به پوسته سخت لاکپشتها میچسبند. در میان این مسافران کوچک، خرچنگهای ریز Planes نیز حضور دارند و اغلب در شکاف میان لاک و بدن لاکپشت پناه میگیرند.با این حال، زیستشناسان موزه تاریخ طبیعی فلوریدا اخیرا یک وسیله حملونقل غیرمنتظره برای این سختپوستان پیدا کردهاند. پژوهشگران پس از بررسی دهها نمونه که در جریان مطالعاتی در سواحل اقیانوس آرام کاستاریکا جمعآوری شده بود، دریافتند برخی خرچنگهای کوچک گاهی خود را به مارهای دریایی میرسانند. برخلاف انتظار، این خرچنگها از گونه Planes نبودند، بلکه به سه گونه دیگر تعلق داشتند که در همان خانواده و از خویشاوندان Planes محسوب میشوند.جوزف فالر، خزندهشناس دریایی دانشگاه فلوریدا، نخستین بار در سال ۲۰۱۲ هنگام بررسی مار دریایی شکمزرد با یکی از این خرچنگهای مشکوک روبهرو شد. او در آن زمان مشغول مطالعه Hydrophis platurus بود و بهطور مشخص پوستهای قدیمی این مارها را بررسی میکرد. مارهای دریایی نیز مانند خویشاوندان خشکیزی خود پوستاندازی میکنند، اما برای جدا کردن لایه بیرونی پوست، روش متفاوتی دارند. این مارها در نبود سطوح سخت برای ساییدن بدن، خود را به شکل حلقههایی درهم میپیچند تا اصطکاک کافی ایجاد شود و لایه بیرونی پوست جدا شود.فالِر گفت:وقتی پوست یک مار دریایی را پیدا میکنید، معمولا به شکل یک گره درهمپیچیده است.پس از آنکه فالِر تنها چند مار را جمعآوری کرده بود، ناگهان مشاهده کرد یک خرچنگ کوچک از بدن یکی از مارها جدا شد. او میدانست که مارهای دریایی گاهی میزبان بارناکلها و دیگر موجودات ثابت هستند، اما مورد مشابهی درباره حضور سختپوستان روی بدن این مارها به خاطر نداشت. همین اتفاق باعث شد توجه بیشتری به این موضوع نشان دهد.فالر تا پایان سفر پژوهشی خود موفق شد ۳۷۱ مار دریایی را جمعآوری کند و در میان آنها فقط خرچنگ پیدا نکرد. برخی از مارها میزبان میگو، حلزون و حتی یک ماهی چسبنده نیز بودند. پژوهشگران احتمال دادند که دلیل ناشناخته ماندن این همراهان کوچک، تمرکز بیشتر زیستشناسان دریایی بر خود مارهای دریایی شکمزرد باشد؛ مارهایی که به دلیل ظاهر رنگارنگ، پراکندگی غیرمعمول و رفتارهای جالب زیر آب، توجه زیادی را به خود جلب میکنند.از نظر علمی، بیشتر خرچنگهای پیدا شده هنوز به مرحله بزرگسالی نرسیده بودند. بیشتر نمونههای جمعآوریشده در مرحله مگالوپا قرار داشتند؛ مرحلهای میانی که بین دوران لاروی و زندگی خرچنگ بالغ شکل میگیرد. با این حال، دستکم یکی از خرچنگهای جوان ظاهرا به گونه Planes تعلق داشت.فالر نمونههای نگهداریشده را در موزه تاریخ طبیعی فلوریدا قرار داد، اما مدتی بعد تمرکز پژوهشی خود را از مارهای دریایی به لاکپشتها تغییر داد. حدود یک دهه گذشت تا این نمونههای عجیب دوباره مورد توجه قرار گرفتند. زمانی که فالر بهطور اتفاقی درباره این مجموعه با رابرت لَزلی، متخصص سختپوستان دانشگاه گوام، صحبت کرد، همکارش بلافاصله شوخی معروفی را مطرح کرد که به فیلم Snakes on a Plane اشاره داشت. فالر میگوید:لزلی ناگهان گفت، صبر کن! صبر کن! صبر کن! یعنی میگویی روی یک مار، Planes داری؟فالر و لزلی تصمیم گرفتند نمونهها را با بررسی DNA دقیقتر مطالعه کنند. آنها ابتدا تصور میکردند نتایج، تعلق خرچنگها به گونه Planes را تأیید خواهد کرد. اما نتایج بهدستآمده توسط سوما الفانتی، یکی دیگر از پژوهشگران و متخصصان بیمهرگان دانشگاه فلوریدا، مسیر تحقیق را تغییر داد.لزلی گفت:راستش همین فکر که میتوانستیم نام این مطالعه را Planes on a Snake بگذاریم، برای شروع این پروژه کافی بود. اما وقتی نتایج را دریافت کردیم، مشخص شد با چیزی عجیب و جالب روبهرو هستیم.بررسی ژنتیکی نشان داد هیچیک از مگالوپاها به گونه Planes تعلق ندارند. در عوض، آنها متعلق به گونههای دیگری از خانواده Grapsidae بودند. خرچنگهای بالغ این خانواده در درختان ساحلی و مناطق صخرهای ساحل کاستاریکا زندگی میکنند.پژوهشگران میدانستند بیشتر خرچنگها، چه گونههایی که در بزرگسالی روی خشکی زندگی میکنند و چه گونههای آبزی، در دوره لاروی وارد آب میشوند. به همین دلیل، محققان این احتمال را مطرح کردند که لاروهایی که مدت کافی زنده میمانند و به مرحله مگالوپا میرسند، بهصورت غریزی به دنبال محیطی محکم برای استقرار میگردند.لزلی گفت:آنها شناگران خوبی هستند، اما بدنشان در عین حال برای بالا رفتن یا چسبیدن به یک سطح نیز ساخته شده است.مگالوپاهایی که سرانجام به خطوط ساحلی و بقایای شناور در امتداد ساحل میرسند، احتمالا در مسیر خود با مارهای دریایی برخورد کردهاند، به بدن آنها چسبیدهاند و سپس همراه مارها دوباره به داخل اقیانوس کشیده شدهاند.فالر گفت:مارها همانجا حضور دارند و خرچنگها تفاوتی میان یک سطح مناسب و یک مار دریایی قائل نمیشوند.نبود خرچنگهای بالغ Planes روی بدن مارهای دریایی نیز احتمالا با تاریخ تکاملی این جانوران ارتباط دارد. خرچنگهای Planes در طول تکامل خود یاد گرفتهاند که مارهای دریایی مکان مناسبی برای زندگی نیستند. در مقابل، گونههای دیگر خانواده Grapsidae هنوز چنین رفتاری را بهطور کامل نیاموختهاند.مشکل اینجاست که این خرچنگهای شناور پس از چسبیدن به مار دریایی دیگر نمیتوانند به ساحل بازگردند. بنابراین، به نظر میرسد انتخاب طبیعی در طول زمان این رفتار ناموفق را حذف خواهد کرد.لزلی گفت:این کار ایده خوبی نیست. این خرچنگها تصمیم اشتباهی گرفتهاند.