شهریار تنها شاعر غزلهای عاشقانه و «علی ای همای رحمت» نیست. او در لایههای پنهان اشعار خود، منتقدی صریح و طنزپردازی گزنده بود که دردهای اجتماعی جامعه معاصر ایران را فریاد میزد.