شفقنا- علی ربیعی مشاور رئیس جمهور در امور اجتماعی در روزنامه اعتماد نوشت: امروز، در آستانه ظهر تاسوعا، ميهمانِ خانهاي بودم كه در و ديوارهايش بيش از آنكه از آجر باشند، از جنسِ دغدغه و رويا هستند. در ميانه هياهوي شهر و طنينِ دستههاي عزاداري، قدم به مجموعه «ارفك» گذاشتم؛ جايي كه سوگِ ديرينه ما با نبضِ امروزِ عدالت اجتماعي همصدا شده بود. تماشاي آيينِ سوگواري در اين فضا، براي من صرفا حضور و مشاركت در يك مراسم مذهبي نبود، بلكه تجربه لمسِ نقطهاي بود كه در آن، «شورِ حسيني» به «شعورِ انساني» گره ميخورد.سوگ آييني، زباني براي فهمِ ديگري: تاسوعا، بيش از آنكه حكايتِ يك واقعه تلخ مذهبي در سال ۶۱ هجري باشد، استعارهاي است از «ايستادن در آستانه انتخاب» كه به مثابه «كل يوم عاشورا، كل ارض كربلا» در هر زمان و در هر مكان، ما در آستانه انتخاب در هر حركت اخلاقي و انساني در مسير زندگي هستيم و اين ايستادن پس از انتخاب سمت درست ماست كه مفهوم حريت، آزادگي و ايستادگي را به رخ ميكشاند.در حقيقت ميتوان مناسك عزاداري را در حقيقت تمرينِ همين درست ايستادن دانست؛ فرآيندي كه در آن، رنجِ تاريخي مظلوميت امام حسين (ع)، به پلي تبديل ميشود براي درك رنجهاي معاصرِ بشري.وقتي در فضايي كه ديوارهايش با طنينِ «حقِ روياپردازي براي كودك» پيوند خورده، سوگواري ميكنيم، در واقع در حال بازخواني مفهومِ «كرامت» هستيم. اينجا، اشك نه يك بنبست، كه يك «دريچه» است؛ دريچهاي به سوي ديدنِ آناني كه در حاشيه متنِ جامعه، ناديده ماندهاند.وفاداري؛ از مشك تشنه تا روياهاي روشن: در قلبِ «دروازه غار» جايي كه سنگبناي اين خانه از اواخر دهه هشتاد با دستهاي داوطلبي نيكوكار بنا شد، تاسوعا معناي متفاوتي مييابد. اگر در تاريخ، «عباس (ع)» نمادِ وفاداري به عهد و سقاگري است، در جغرافياي امروزِ ما، وفاداري يعني تنها نگذاشتنِ كودكي كه در دورترين روستاي سيستان يا كهگيلويه، چشمبهراهِ فرصتي براي آموختن است. عزاداري در اين «خانه مسالهها» در واقع تعهدي است به «سقاگري دانايي»؛ تلاشي براي آنكه نگذاريم شعله استعدادي به دليلِ فقر، رو به خاموشي برود.پيوندِ ناگسستني آيين و مسووليت: جامعه به مناسك نياز دارد تا «روحِ جمعي»اش را ترميم كند، اما زيباترين تجلي اين روح، آنجاست كه سوگواري با «كنشگري» گره ميخورد. در آيينِ عزاداري امروز، ما صرفا براي مظلوميتِ گذشته نميگرييم، بلكه با نگاهي به آرمانهاي عاشورا، بر عهدِ خود براي ساختنِ جهاني عادلانهتر براي همه به خصوص كودكان استوارتر ميشويم. اين يك «عزاداري مسوولانه» است؛ جايي كه هر دستِ بهسينه كوبيده شده، انگار در حالِ تاييدِ اين ميثاق است: «ما كنارِ روياهاي كودكانِ اين سرزمين ميمانيم.» فراتر از زمان، در عمقِ انسان: امروز با حضور در آيين عزاداري تاسوعا در ارفك به عنوان يك نهادِ مستقل و مردمي يك حقيقتِ انساني برايم پررنگتر شد: اينكه ريشههاي مهرباني و عدالتخواهي در اين خاك، كهنتر از هر بخشنامهاي است.ما در تاسوعا، در پناهِ اين سقف، ياد ميگيريم كه بزرگترينِ عبادتها، مرهم شدن بر زخمي است كه بر تنِ «فرصتهاي برابر» نشسته است. سوگِ ما در اينجا، بوي اميد ميدهد؛ بوي فردايي كه در آن هيچ كودكي، غريبِ ديارِ خويش نباشد.نوشته از رسانه ها/ جامعه به مناسك نياز دارد تا «روحِ جمعی»اش را ترميم كند اولین بار در خبرگزاری بینالمللی شفقنا | خبرگزاری شیعیان، فتاوای آیتالله سیستانی و مرجعیت، آخرین اخبار ایران و جهان. پدیدار شد.