شفقنا-با افزایش شدت درگیریها در خاورمیانه و اوکراین، آمریکا با فشار فزایندهای بر ذخایر موشکهای رهگیر خود روبهرو شده است؛ موشکهایی که برای مقابله با پرتابههای بالستیک، پهپادها و تهدیدات پیشرفته هوایی به کار میروند.به گزارش شفقنا به نقل از عرب 48، با وجود اینکه آمریکا بزرگترین پایگاه صنعتی دفاعی جهان را در اختیار دارد، افزایش تولید این موشکها کار آسانی نیست؛ زیرا موانعی مانند پیچیدگی فرآیند تولید، زنجیرههای تأمین محدود، کمبود برخی قطعات حیاتی و همچنین سالها تکیه بر نرخهای تولیدی که برای شرایط صلح طراحی شده بودند ــ نه برای مصرف بالا در جنگهای طولانیمدت ــ وجود دارد.این موضوع را «هریسون کاس»، نویسنده و وکیل آمریکایی متخصص در حوزه امنیت ملی و فناوری، نیز مورد تاکید قرار داده است. او این دیدگاه را در گزارشی که در مجله «نشنال اینترست» منتشر شده، مطرح کرده است.کاس اظهار داشت: «یکی از جدیترین پیامدهای جنگهای آمریکا در خاورمیانه، کاهش سریع ذخایر موشکهای رهگیر ضدهوایی آن است. چندین ماه عملیات در خاورمیانه در دوران دولت ترامپ – ابتدا عملیات Roof Rider علیه حوثیها در یمن، سپس عملیات بسیار بزرگتر Epic Wrath علیه ایران، همراه با حمایت مداوم از پدافند هوایی اسرائیل پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ میلادی باعث مصرف موشکهای رهگیر پیشرفته با نرخی بسیار فراتر از ظرفیت فعلی صنعت دفاعی آمریکا برای جایگزینی آنها شده است.»با وجود اینکه بیشتر آمریکاییها درباره میزان تولید موشکها نگران نیستند، این مشکل ساده نیست؛ بلکه آنقدر جدی شده که ذخایر کاهشیافته موشکهای آمریکا اکنون بر برنامهریزی راهبردی گستردهتر و تصمیمهای مربوط به استقرار نیروها، بهویژه در آسیا، تأثیر گذاشته است.کاس میگوید: « وزارت جنگ آمریکا به دلایل روشن، اطلاعاتی درباره میزان مصرف موشکهای خود یا حجم واقعی ذخایرش منتشر نمیکند. با این حال، میتوان تصویری تقریبی از وضعیت ذخایر موشکی به دست آورد؛ این کار با تکیه بر گزارشهای مربوط به میزان استفاده از موشکها در خاورمیانه و همچنین آگاهی از نرخ تولید فعلی در میان تولیدکنندگان تجهیزات نظامی آمریکا امکانپذیر است.»از این موضوع میتوان دریافت که موشکهایی که احتمالاً با شدیدترین بحران در زمینه جایگزینی و تأمین دوباره روبهرو هستند، موشکهای «SM-6» و «SM-2» هستند؛ موشکهایی که از اصلیترین موشکهای رهگیر نیروی دریایی آمریکا به شمار میروند.این موشکها وظیفه حفاظت از ناوهای هواپیمابر، ناوشکنها، گروههای آبیخاکی و داراییهای حیاتی دریایی را بر عهده دارند. در درگیریهای اخیر، ناوشکنهای آمریکایی در دریای سرخ و خلیج بارها تعداد زیادی از این موشکها را برای مقابله با موشکهای بالستیک، موشکهای کروز و پهپادهای تهاجمی شلیک کردهاند.نرخ مصرف این موشکها پایدار نیست؛ زیرا گزارشها نشان میدهد که تنها در جنگ علیه ایران صدها فروند موشک استفاده شده است. در مقابل، شرکت «RTX» که پیشتر با نام «Raytheon» شناخته میشد و پیمانکار اصلی تولید موشک SM-6 است، تنها حدود ۱۲۵ تا ۲۰۰ موشک در سال تولید میکند.به بیان دیگر، آمریکا در چند ماه عملیات نظامی علیه ایران، چندین سال از ظرفیت تولید خود را مصرف کرده است؛ آن هم در یک کارزار نظامی که دستاورد راهبردی محدودی داشته است.همچنین ذخایر موشکهای «PAC-3 MSE» که عمدتاً در حوزه مسئولیت ارتش آمریکا قرار دارند، با فشار شدیدی روبهرو هستند. موشک «PAC-3» که بخشی از سامانه «MIM-104 پاتریوت» است، ستون اصلی دفاع هوایی در برابر موشکهای بالستیک و اهداف هوایی پیشرفته محسوب میشود.اما شرکت «لاکهید مارتین» در حال حاضر تنها حدود ۵۵۰ تا ۶۵۰ موشک در سال تولید میکند؛ این مقدار برای نیروهای آمریکایی در سراسر جهان در نظر گرفته شده و فقط برای خاورمیانه نیست.جنگ اوکراین پیشتر باعث شده بود که آمریکا در دوره ریاستجمهوری جو بایدن، صادرات موشکهای PAC-3 از برخی متحدان ناتو را به سمت اوکراین هدایت کند؛ اما بحران کنونی در خاورمیانه وضعیت را دشوارتر کرده است.کمبود این موشکها باعث شد سرمایهگذاریهای بزرگی برای افزایش تولید PAC-3 انجام شود. همچنین راهحلهای ابتکاری مانند استفاده از تولید خارج از آمریکا در کشورهای دیگر نیز مطرح شد؛ بهگونهای که شرکت لاکهید مارتین مجوز تولید این موشکها را به ژاپن داد تا امکان ارسال دوباره آنها به آمریکا فراهم شود.همچنین موشک «AIM-120 AMRAAM» که یک موشک هوا به هوا و چندمنظوره است، با فشار فزایندهای روبهرو شده است. مشکل اینجاست که این موشک کاربرد بسیار گستردهای دارد؛ زیرا نیروی هوایی و دریایی آمریکا، نیروهای هوایی متحدان در ناتو و منطقه اقیانوس آرام، اوکراین و همچنین سامانههای دفاع هوایی «NASAMS» به آن وابسته هستند.تمام این کاربران از یک خط تولید مشترک تأمین میشوند؛ خطی که شرکت سازنده آن حدود ۱۲۰۰ موشک در سال تولید میکند. با این حال، این شرکت برنامه دارد تا ظرفیت تولید را تا سال ۲۰۲۸ دو برابر کند و تاکنون نیز در خطوط تولید جدید سرمایهگذاری کرده است.برای کاهش کمبود، گفته میشود که پنتاگون همچنین در حال بررسی خرید ذخایر قدیمیتر این موشک از کشورهای شریک خود است.کاس میگوید که محدودیتهای اصلی مالی نیستند، بلکه به ظرفیت صنعتی مربوط میشوند؛ زیرا چندین ورودی و مؤلفه کلیدی وجود دارد که افزایش تولید آنها دشوار است و همین موضوع باعث ایجاد گلوگاههایی در زنجیره تأمین موشکها میشود.جمعبندی این است که پایگاه صنعتی دفاعی برای تولید تدریجی در زمان صلح طراحی شده است، نه برای افزایش ناگهانی تولید در زمان جنگ.بودجههای اخیر دفاعی شاهد افزایش قابل توجه در تأمین مالی خریدها بودهاند؛ بهطوری که بودجه مربوط به موشکهای «SM» از ۱٫۲۶ میلیارد دلار به ۸٫۵ میلیارد دلار بین سال مالی ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ افزایش یافته است. هدف از این کار، بازسازی ذخایر و همزمان گسترش ظرفیت تولید در آینده است.اما متأسفانه، تأمین مجدد این موشکها به سرعت امکانپذیر نیست. حتی با وجود تأمین هر مقدار بودجه ممکن، ذخایر «SM-6» تا پیش از سال ۲۰۲۵ به سطح قبل از آن بازنخواهد گشت مگر در سالهای ۲۰۲۸ و ۲۰۲۹؛ موشک «PAC-3» تا اواسط ۲۰۲۹ و «THAAD» تا اواخر ۲۰۲۹. همچنین موشک کروز «توماهاوک» که آن هم در عملیاتهای مربوط به ایران بهطور گسترده استفاده شده، حدوداً تا سال ۲۰۳۰ به سطح قبلی بازخواهد گشت.بسیاری از موشکهای رهگیر پیشرفته نیز از مرحله تولید قطعات تا تحویل نهایی به حدود دو سال زمان نیاز دارند.کاس در پایان گزارش خود نتیجه میگیرد: این شکاف زمانی پیامدهای راهبردی بزرگی دارد. زیرا طرحهای پنتاگون در منطقه اقیانوس آرام بهشدت به موشکهای «SM-6»، «پاتریوت» و «THAAD» وابسته است؛ تسلیحاتی که در هرگونه درگیری با چین نقشی حیاتی خواهند داشت.هر موشک رهگیری که در خاورمیانه شلیک میشود، به معنای یک موشک کمتر در دسترس در اقیانوس آرام است. بنابراین، استفاده از موشکهای رهگیر بسیار گرانقیمت برای مقابله با پهپادهای ارزانقیمت در خاورمیانه، یک زیان راهبردی محسوب میشود.»منبع: عرب 48نوشته چرا آمریکا نمیتواند موشکهای رهگیر بیشتری تولید کند؟ اولین بار در خبرگزاری بینالمللی شفقنا | خبرگزاری شیعیان، فتاوای آیتالله سیستانی و مرجعیت، آخرین اخبار ایران و جهان. پدیدار شد.