شفقنا- انسان در دنیا با توجه به خلقتش که در سختی است؛ «لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي كَبَدٍ» (سوره بلد آیه ۴) همواره بدنبال یک مرکز ثقل برای رهایی از اندوه و رنج هاست.در زیارت مطلقه امام حسین (ع) این عبارت مهم آمده است؛ «بکم یکشف الله، بکم».سخن در این است؛ اهل بیت این شأنیت را دارند که غم ها را از دلها زدوده کنند و ما معتقدیم که اهل بیت عموماً، و به خصوص حضرت اباعبدالله، چنین توانایی ملکوتی و الهی دارند . پس دل غمدیده با یک عنایتی باعث رفع پردۀ غم شده و طبیعتاً آن حالت ناراحتی و دلگرفتگی و سنگینی دل حل میشود. این یک توانایی خیلی مهمی است.احاطه بر قلب دیگری کار ساده ای نیستدر رابطه با قلب اگر کسی بخواهد ایجاد خوشحالی و یا ناراحتی و یا حب و یا بغض و مانند آن کند کار سادهای نیست و این قلب انسان، دستِ «مقلّب القلوب» است.توانایی ملکوتی امام حسین (ع)اهل بیت، به ویژه امام حسین، نیرویی الهی دارند که میتوانند مستقیماً وارد قلب انسان شده و غم را برطرف کنند. تغییر دل کار سادهای نیست و تنها «مقلب القلوب» (خداوند) از آن آگاه است، اما خدا این مسیر را به روی امام حسین گشوده است. بنا بر روایت، خداوند قسم یاد کرده که هر دل اندوهگینی را به واسطه حسین (ع) شاد کند. این توانایی جسمانی نیست، بلکه نیرویی غیبی و ملکوتی است.قلب اندوهگین بواسطه امام حسین تغییر می کندطبق روایت صحیح السند؛ امام باقر (ع) فرمود : خدای متعال قسم یاد کرد که هر قلب اندوهگینی را، هر دل افسردهای را به وسیلۀ حسین علیه السلام شاد کند. ؛ إِنَّ اَلْحُسَيْنَ صَاحِبَ كَرْبَلاَءَ قُتِلَ مَظْلُوماً مَكْرُوباً عَطْشَاناً لَهْفَاناً [فَآلَی اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَی نَفْسِهِ أَنْ] وَ حَقٌّ عَلَی اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ لاَ يَأْتِيَهُ لَهْفَانٌ وَ لاَ مَكْرُوبٌ وَ لاَ مُذْنِبٌ وَ لاَ مَغْمُومٌ وَ لاَ عَطْشَانٌ وَ لاَ ذُو عَاهَةٍ ثُمَّ دَعَا عِنْدَهُ وَ تَقَرَّبَ بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِلَی اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِلاَّ نَفَّسَ اَللَّهُ كُرْبَتَهُ وَ أَعْطَاهُ مَسْأَلَتَهُ وَ غَفَرَ ذُنُوبَهُ [ذَنْبَهُ] وَ مَدَّ فِي عُمُرِهِ وَ بَسَطَ فِي رِزْقِهِ فَاعْتَبِرُوا يٰا أُولِي اَلْأَبْصٰارِ. ؛ حضرت حسين عليه السّلام كه صاحب كربلاء است در حالی كه مظلوم و اندوهگين و تشنه و غصهدار بود شهيد شد و غصّهدار و اندوهگين و گناهكار و غمگين و تشنه و صاحب عيب و آفتی به زيارت آن حضرت نيايد و سپس نزد آن حضرت دعا كند و بواسطه آن جناب به خداوند تقرّب جويد مگر آنكه بر خداست كه حزن و اندوهش را بر طرف كرده و خواستهاش را اعطاء نموده و گناهانش را آمرزيده و عمرش را طولانی نموده و روزی و رزقش را فراخ نمايد پس ای صاحبان بصيرت عبرت بگيريد. (کامل الزیارات ج ۱ص۱۶۸)این توانایی ملکوتی، این توانایی ملکوتی امام حسین است. اصلاً این بحث فیزیکی نیست، بحث جسمی و عنصری نیست. همانگونه که مولایمان امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: «به والله قسم وقتی درب خیبر را بلند کردم، (تخته سنگ بود، نه در چوبی)، طبق برخی نقل ها فرمود : دستم اصلاً به او نرسید که بلندش کردم . بعد هم گفت فکر نکنید حالا غذای بازویی اینهاست، نه، لا بل بقوةٍ جسدٍ، قلبٍ تأییدٍ ملکوتی. بلند کردم با نیروی غیبی و ملکوتی.» (بحارالانوار،ج۴۰ص۳۱۸)این نیرویی که خدا به امیرالمؤمنین در آن جریان داد، این نیروی غیبی را به اباعبدالله داد برای ورود به قلب داده است .امام حسین و توجه عنایی به قلب های آلودهامام حسین در زمینه توانایی تغییر در دلها ، مهم این است که حتی توان ورود به دل گنهکار، دل سیاه هم دارد. همه میبینیم، هم شنیدیم، هم تاریخ را خواندیم، به چه دلهای آلودهای یک ذره نور امام حسین بر آن تابید، اینها را عوض کرد.آیا تاریخ سراغ دارد در یک جنگ، در حین نبرد، فرماندۀ لشکر ، لشکر را رها کند و با بستن بندهای کفشش را به هم برای نشان دادن اوج ذلت و خاکساری به حضور فرمانده لشکر مقابل برسد؟ نه تنها تسلیم شود بلکه اظهار ارادت کند بعد جانش را هم بدهد! این نشانه ای از ورود حضرت اباعبدالله به دلهاست.اندوه مصیبتغم، گاهی غم مصیبت است که آیۀ ۱۵۵ و ۱۵۶ سورۀ بقره مطرح است که در زمینه مشکلات اقتصادی ، امنیتی ، جانی و خانوادگی پیش می آید و وظیفه تحقق «انا لله و انا الیه راجعون» در نهان جان است.غم های مقدس و مرتبط با دینغیر از آن غم مصیبت، یک وقت وقت غم، غم مقدس است. غم مقدس بر اساس قرآن حداقل در مواجهه با سه رخداد مهم است که مرتبط با دین است.غم مقدس و سه مصداق آنعلاوه بر غم مصیبتهای شخصی، مؤمنان دچار «غم مقدس» نیز میشوند. سه چیز باعث این غم میشود:اول، غلبه کفر: تعبیر قرآن؛ “یسارعون فی الکفر” است . ( سوره مائده، آیه ۴۱) در اینجا آنچه با عث غم و حزن است ؛ سرعت گرفتن جهان به سوی کفر و این رخداد سنگین باعث نشستن غم بر دل اهل ایمان است.دوم، بازی با دین: تعبیر قرآن “کذبوا بایات الله” است(سوره انعام، آیه ۳۲) در این جا آنچه باعث غم و اندوه مومنان است؛ تکذیب و دستدرازی به دین خداست. تخریب دین ، سوء استفاده از دین و یا استفاده ابزاری در این مورد جمع است.سوم، دنیازدگی: با تعبیر “وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَىٰ مَا مَتَّعْنَا بِهِ” در قرآن آمده .(سوره حجر، آیه ۸۸). در این آیه سخن از غرق شدن عدهای در ثروت و رانت و فراموشی اخلاق و انسانیت است.این سه تا آیه در رابطه با غمی است که اسمش را گذاشتیم غم مقدس. روی دلهای مؤمنین مینشیند و باید دعا کنیم، تلاش کنیم این غمها برداشته بشود.یک اندوه بزرگ در حوزه شیعیانغیر از این سه آیه که عرض شد، یک اندوه در رابطه با شیعه و در حوزه شیعه مطرح است. حدیثی داریم که این حدیث نشان از یک غم چهارم میدهد که مربوط به شیعیان است! احمد بن ادریس قمی به سند متصل از امام صادق علیه السلام نقل میکند که فرمود : «به راستی ما به شبی رسیدهایم (در وضعیتی هستیم) که هیچکس دشمنتر از کسانی که خود را به دوستی ما نسبت میدهند و ادعای مودت ما را دارند، برای ما وجود ندارد. ؛ لَقَدْ أَمْسَيْنَا وَ مَا أَحَدٌ أَعْدَى لَنَا مِمَّنْ يَنْتَحِلُ مَوَدَّتَنَا.» (رجال الکشی، تالیف شیخ طوسی، ص ۳۰۷،حدیث ۵۵۵)حدیثی سنگین در باب دشمنی درونی مدعیان تشیع با اهل بیت علیهم السلام است که دشمنترین دشمنان اهل بیت علیهم السلام نه نواصب آشکار، بلکه مدعیان دروغین تشیع هستند. خوب وهابی اگر دشمنی با اهل بیت میکند، اسمش معلوم است، دشمن است دیگر. شیعه چرا؟ شیعه چرا دشمنی میکند؟ با نام شیعه!اهانت بنام شیعه به شیعه!نمونه آن اهانت به اصطلاح شیعه دوازده امامی در کربلا به شیعیان شش امامی بود که این روزها اتفاق افتاد و شعار میدادند «یا باب الحوائج یا موسی بن جعفر» و حتا به افراد هم تعرض کردند !. اینجاست که امام صادق میفرماید ؛ در شکل شیعه، دشمنترین دشمن ما اینها هستند. این است که غم روی دل انسان را میگیرد. اینجاست که باید آدم به خود امام حسین بگوید ای امام حسین، مگر شما «بکم یکشف الکرب» نیستی؟ دل ما از دست اینها گرفته ! و نمونه دیگر برخی مداح های بی اخلاق و بی ادب هستند که در تریبون عزای امام حسین (ع) اهانت می کنند!صیانت از نطقه رجوع قلبی به حضرت اباعبدالله الحسینحسن بن محبوب که طبق اصطلاح ما حوزیان جزو «اصحاب اجماع» است و آنچنان به روایت آنان مطمئن هستیم نقل آن شخص برای ما کفایت میکند. حسن بن محبوب گوید: نوۀ ابوحمزۀ ثمالی که در شام زندگی میکرد. وقتی شنید که حضرت اباعبدالله الحسین به شهادت رسیده، نیت زیارت کرد و راهی کوفه و کربلا شد تا هم موفق به زیارت شود و نیز از حضرت اباعبدالله بخواهد غم دل بردارد. آمد. اما به او اطلاع دادند اگر روز به کربلا رسید، شب برای زیارت به کنار مضجع امام حسین برو . این هم آمد و روز به طرف صحرای کربلا نرفت. رفت جایی در این مناطق اطراف استراحت کرد. شب شد و آمادۀ زیارت مرقد بیشمع و چراغ حضرت شد. میگوید؛ شب در مسیر حرکت نزدیک به کربلا یک فردی در تاریکی دست مرا گرفت و گفت: کجا؟ صبر کن، گفتم ؛ برای چه صبر کنم؟ من صبح تا حالا آمدم صبر کردم شب بشود، نیمهشب بشود. دیگر صبر ندارم. آن شخص به من گفت : با اطلاع به تو میگویم. موسی علیه السلام با هفتاد هزار فرشتۀ خداست عازم زیارت امام حسین هستند. نوه ابوحمزه گوید ؛ من فهمیدم [در حال مکاشفه است] و که به شکل انسان تجسم پیدا کرده و خبر از عالم غیب داد ، یک فرشته خداست.ما هستیم و انبوهی از اندوه های شخصی و اجتماعی ، و مهمتر اندوه های دینی ! در تمام این ها انچه نباید فراموش این است که امام حسین مظهر اسم خدای متعال به “کاشف الکرب” است و توان “یکشف الله به الکرب” را دارد.نوشته امام حسین(ع) نقطه امیدِ دل های اندوه بار در مصایب فردی و اندوه های مقدس: نوشتاری از استاد هادی سروش اولین بار در خبرگزاری بینالمللی شفقنا | خبرگزاری شیعیان، فتاوای آیتالله سیستانی و مرجعیت، آخرین اخبار ایران و جهان. پدیدار شد.