شاید مهم‌ترین مسئولیت جامعه پساجنگ همین باشد که اجازه ندهد وحدت آشکار اقشار جامعه که در روزهای سخت شکل گرفته با پایان روزهای سخت از بین برود. اگر بتوانیم از همبستگی موقت به اعتماد پایدار برسیم، از همدلی به مشارکت، از احساس میهنی به مسئولیت اجتماعی و از با هم بودن در برابر خطر به با هم زندگی کردن در شرایط عادی برسیم آنگاه شاید یکی از مهم‌ترین فرصت‌های تاریخی جامعه ایران را شناخته باشیم.