Bazı şefler yemek yapar, bazıları restoran açar, çok azı ise bir dönemin ruhunu temsil eder. Jamie Oliverı yalnızca televizyon şefi olarak tarif etmek, 2000’lerin başındaki kültürel kırılmayı kaçırmak olur. Çünkü onun yükselişi yalnızca gastronomik değildi; estetikti, sınıfsaldı, medyatikti ve hatta belki biraz da politikti.