دکتر محسن جاویدموید و احمد آخوندی در مقاله‌ای مشترک با ردیابی پدیدارشناسانه «قفس آهنین» وبر، نشان می‌دهند چگونه سامانه‌های نظارتی حداکثری و پایش بصری در بنگاه‌ها ــ به‌ویژه چشمان شیشه‌ای ــ به جای انضباط، به انهدام انگیزش درونی، رواج «تئاتر تمکین»، ریاکاری و فلج نهادی می‌انجامند. به باور آنان، خروج از این بحران نیازمند جراحی شناختی در لایه‌های رهبری، تفکیک صیانت از اموال از ارزیابی روان کارکنان، و جایگزینی تفتیش اپتیکال با الگوی حکمرانی مبتنی بر اعتماد است. در ادامه این مقاله را می خوانید: