به گفته بهنام جودی: «انسان نمی‌تواند نسبت خود با واقعیت را صرفاً از طریق زبان دقیق و بیان مفهومی برقرار کند. اگر زبان قادر بود واقعیت را به‌طور کامل و بی‌ابهام بازنمایی کند، نیازی به استعاره وجود نداشت؛ اما چنین نیست: انسان ناگزیر است با استفاده از امکانات زبان، از حدود آن‌چه به‌طور مستقیم می‌شناسد فراتر برود و درباره آن‌چه هنوز برایش روشن نیست، فرضیه‌پردازی و داوری کند.»