تأسیس توپخانه سپاه در شرایطی انجام شد که نیروهای ایرانی در آغاز جنگ از نظر تجهیزات و سازماندهی توپخانه با محدودیت‌های قابل توجهی مواجه بودند. طهرانی‌مقدم در این دوره به دنبال ایجاد ساختاری بود که بتواند آتش پشتیبانی را از حالت پراکنده خارج کند و در عملیات‌های مختلف به‌صورت سازمان‌یافته به کار بگیرد. تجربه این دوره، مقدمه ورود او به حوزه‌ای شد که بعدها به مهم‌ترین بخش کارنامه نظامی‌اش تبدیل شد: موشک.