بعضی فیلمسازها قصه میسازند، بعضیها تصویر خلق میکنند و بعضی دیگر، جهانی میآفرینند که بعد از خودشان هم به زندگی ادامه میدهد. علی حاتمی از دسته سوم بود؛ فیلمسازی که در عمر کوتاه خود نهتنها بخشی از تاریخ و فرهنگ ایران را به پرده آورد، بلکه برای آدمهایش زبانی ساخت که هنوز هم از پس سالها، صدایش آشناست. در سینمای حاتمی، تهران قدیم فقط کوچه و بازار و خانه و لباس نیست؛ کلمه است، ضربالمثل است، کنایه است، شعر است و آدمهایی که حتی سکوتشان هم شبیه ایرانیهاست.