عبور عزتمندانه از این وضعیت، نه صرفاً با «صبر راهبردی» ممکن است و نه با تنش‌زدایی بدون تضمین که برخی از مرعوبین داخلی توصیه می‌کنند. بلکه مسیر واقعی، تثبیت قدرت میدانی به‌عنوان پشتوانه دیپلماسی، تحمیل هزینه به طرف مقابل برای هرگونه نقض توافق و حفظ انسجام داخلی در برابر فشار‌های فرسایشی است.