உலகம் இன்று முன்னெப்போதும் இல்லாத வேகத்தில் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது; மனிதனின் வாழ்க்கைமுறை, சிந்தனை, தொழில், கல்வி, பொருளாதாரம், உறவுகள் என அனைத்தும் மாற்றங்களைச் சந்தித்து வருகின்றன. ஆனால், இதன் நடுவில் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது- உலகம் இவ்வளவு வேகமாக மாறும்போது, மனிதனுக்குள் மாறாமல் இருக்க வேண்டியது எது?புதியவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது வளர்ச்சி என்றால், பழையவற்றில் எதைப் பாதுகாக்க வேண்டும்? என்பதை அறிந்துகொள்வது முதிர்ச்சி; எல்லா மாற்றங்களையும் எதிர்ப்பது அறிவுடைமை அல்ல. அதேபோல், புதிதாக வருகிற அனைத்தையும் சிந்திக்காமல் ஏற்றுக்கொள்வதும் முன்னேற்றம் அல்ல. மாற்றத்தின் தேவையைப் புரிந்துகொள்வதுடன் மனித வாழ்க்கைக்கு அடிப்படையாக இருக்கும் விழுமியங்களைப் பாதுகாப்பதே உண்மையான வளர்ச்சி.மாற்றம் என்பது இன்றைய உலகுக்கு மட்டுமே உரியதல்ல. மனித வரலாற்றின் ஒவ்வொரு காலகட்டமும் மாற்றங்களைக் கண்டிருக்கிறது. ஒவ்வொரு மாற்றமும் சில வாய்ப்புகளையும் சில சவால்களையும் உருவாக்குகிறது. தொழில்நுட்பம் மனிதனின் உழைப்பைக் குறைக்கலாம்; அதே நேரத்தில் வேலைவாய்ப்புகளின் தன்மையையும் மாற்றலாம். இணையம் உலகெங்கும் வாழும் மக்களை இணைக்கலாம்; அதே நேரத்தில் நேருக்குநேர் பேசும் பழக்கத்தையும் பாதிக்கலாம்.எனவே, மாற்றத்தை நல்லது அல்லது கெட்டது என்று ஒரே கோணத்தில் மதிப்பிட முடியாது. அது மனித வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தும் விளைவுகளையும், அதன் பின்னால் இருக்கும் நோக்கத்தையும் ஆராய வேண்டும். இங்கு நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய உண்மை ஒன்று உண்டு. மாறுவது உலகம்; அந்த மாற்றத்தை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டியது மனிதன்.ஒரு கத்தி உணவை வெட்டவும் பயன்படும்; ஒருவரைக் காயப்படுத்தவும் பயன்படும். அதுபோலவே, தொழில்நுட்பமும் அறிவும் மனிதனின் கைகளில் இருக்கும் கருவிகள். அவை நன்மைக்குப் பயன்படுவதா, தீமைக்குப் பயன்படுவதா என்பது மனிதனின் மதிப்பீடுகளையும் பொறுப்புணர்வையும் சார்ந்திருக்கிறது. ஆகவே, உலகம் மாறுவதைத் தடுக்க முடியாது. ஆனால், அந்த மாற்றத்தின் மத்தியில் மனிதன் தன்னை இழந்துவிடாமல் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியும்.மனிதன் எவ்வளவு உயர்ந்த கல்வியைப் பெற்றாலும், எவ்வளவு செல்வத்தைச் சேர்த்தாலும், எத்தகைய தொழில்நுட்ப அறிவைப் பெற்றாலும், அவனிடம் மனிதநேயம் இல்லாவிட்டால் அந்த வளர்ச்சி முழுமையானதாக இருக்காது.இன்றைய உலகில் வெற்றி என்பது பல நேரங்களில் பணம், பதவி, புகழ், அதிகாரம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அளவிடப்படுகிறது. யார் அதிகம் சம்பாதிக்கிறார்கள்?, யார் உயர்ந்த பதவியில் இருக்கிறார்கள்?, யாருக்கு அதிகமான சமூக அங்கீகாரம் கிடைக்கிறது? என்பதைக் கொண்டே ஒருவரின் மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படுவது உண்டு. ஆனால், மனிதரின் உண்மையான மதிப்பு அவர் எதைப் பெற்றிருக்கிறான் என்பதில் மட்டுமல்ல, அவர் எவ்வாறு வாழ்கிறார் என்பதிலும் இருக்கிறது.மனித வாழ்க்கையில் குடும்பம் முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. ஒரு குழந்தை முதன்முதலில் அன்பு, பாதுகாப்பு, பகிர்வு, பொறுப்பு, மரியாதை ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொள்வது பெரும்பாலும் குடும்பத்திலிருந்துதான்.ஆனால், குடும்ப உறவுகளின் வடிவத்தை நவீன வாழ்க்கை மாற்றியுள்ளது. வேலைக்காகப் பெற்றோரும் பிள்ளைகளும் வெவ்வேறு இடங்களில் வாழ்கின்றனர். புலம்பெயர்வு காரணமாக உறவினர்கள் பல நாடுகளில் பிரிந்து வாழ்கின்றனர். வேலை நேரம், கல்விப் போட்டி, பொருளாதார அழுத்தம் போன்றவை குடும்பத்தினர் ஒன்றாகச் செலவிடும் நேரத்தைக் குறைக்கின்றன.ஒரே வீட்டில் வாழும் குடும்பத்தினர்கூட தனித்தனியாக அறிதிறன்பேசிகளில் மூழ்கியிருக்கும் நிலை காணப்படுகிறது. குடும்பத்தின் உண்மையான வலிமை அதன் உறுப்பினர்கள் எவ்வளவு நேரம் ஒன்றாக இருக்கிறார்கள் என்பதில் மட்டுமல்ல; அவர்கள் ஒன்றாக இருக்கும் நேரத்தில் எவ்வளவு அக்கறையுடன் நடந்துகொள்கிறார்கள் என்பதிலும் இருக்கிறது.இங்கு குடும்பத்தைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான உண்மையையும் மறக்கக் கூடாது. குடும்ப உறவுகளைப் பாதுகாப்பது என்பது எல்லா அநீதிகளையும் பொறுத்துக்கொள்வது அல்ல. வன்முறை, அவமதிப்பு, கட்டாயம் போன்றவற்றை அமைதியாகச் சகித்துக்கொள்வதுதான் குடும்ப ஒற்றுமை என்று கருதக் கூடாது. உண்மையான உறவு என்பது அன்புடன் சேர்ந்து மரியாதையையும் பாதுகாப்பையும் வழங்குவதாகும்.மனிதன் பிறக்கும் இடம் அவனது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக அமைகிறது. அவன் பேசும் மொழி, கேட்கும் கதைகள், கொண்டாடும் விழாக்கள், உணவு, கலை, பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவை அவனது அடையாளத்தை உருவாக்குவதில் பங்கு வகிக்கின்றன.தமிழர்களைப் பொருத்தவரை தமிழ் மொழி என்பது வெறும் தகவல் பரிமாற்றக் கருவி மட்டுமல்ல; அது இலக்கியம், வரலாறு, குடும்ப நினைவுகள், உணர்வுகள், அறிவு, வாழ்வியல் அனுபவங்கள் ஆகியவற்றைத் தலைமுறைகளுக்கு எடுத்துச் செல்லும் ஊடகமாகவும் இருக்கிறது.ஒரு மொழியைப் பாதுகாப்பது என்பது சொற்களை மட்டும் பாதுகாப்பதல்ல; அந்த மொழியில் வெளிப்படும் சிந்தனைகளையும், உணர்வுகளையும், அறிவையும் பாதுகாப்பதாகும். புலம்பெயர் நாடுகளில் பிறந்து வளரும் தமிழ்க் குழந்தைகளுக்கு இந்தப் பொறுப்பு இன்னும் சவாலானதாக இருக்கலாம்.பண்பாட்டைப் பாதுகாப்பது முக்கியம் என்பதில் சந்தேகமில்லை; ஆனால், பண்பாடு என்ற பெயரில் நடைமுறையில் இருக்கும் அனைத்தையும் நியாயமானவை என்று ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.காலம் காலமாகப் பின்பற்றப்பட்ட ஒரு வழக்கம் மனித கண்ணியத்தைக் காயப்படுத்தினால், அதை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். பண்பாட்டின் பெயரில் மனிதனை இழக்கக் கூடாது; நவீனத்தின் பெயரில் பண்பாட்டின் நல்ல அம்சங்களையும் இழக்கக் கூடாது. இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் சமநிலையை ஏற்படுத்துவதே உண்மையான பண்பாட்டு முதிர்ச்சி.ஒரு சமூகத்தின் வளர்ச்சியை அதன் பொருளாதார வளத்தால் மட்டுமே அளவிட முடியாது. அந்தச் சமூகத்தில் பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள் மற்றும் சமூகத்தில் ஒதுக்கப்படும் பிற பிரிவினர் எவ்வாறு நடத்தப்படுகிறார்கள்? என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.பெண்களின் வாழ்க்கையில் கல்வி, தொழில், திருமணம், குடும்பப் பொறுப்பு, பொருளாதார சுதந்திரம் போன்ற பல தளங்களில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. பெண்கள் பல்வேறு துறைகளில் முன்னேறி வருகின்றனர். இருப்பினும், சில சமூகச் சூழல்களில் பெண்களிடம் இன்னும் அளவுக்கு அதிகமான எதிர்பார்ப்புகள் வைக்கப்படுகின்றன.ஒரு பெண் நல்ல தாயாகவும், நல்ல மனைவியாகவும், சிறந்த தொழிலாளராகவும் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படும் அதே நேரத்தில், அவளுடைய சொந்த விருப்பங்களுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் போதிய இடம் வழங்கப்படாமல் இருக்கலாம்.புலம்பெயர் தமிழ்ச் சமூகங்களிலும் இந்த முரண்பாடு சில குடும்பங்களில் காணப்படலாம். வெளிநாட்டில் வாழ்வதால் மட்டுமே எல்லா சமூகக் கட்டுப்பாடுகளும் மறைந்து விடுவதில்லை. புதிய நாட்டின் சுதந்திரமான வாழ்க்கை முறைக்கும் குடும்பத்தின் பாரம்பரிய எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் இடையில் பெண்கள் சமநிலையைத் தேட வேண்டியிருக்கலாம்.ஒரு தலைமுறை அடுத்த தலைமுறைக்கு நிலம், வீடு, பணம், சொத்து போன்றவற்றை விட்டுச் செல்லலாம். ஆனால், அதைவிட முக்கியமானது வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளத் தேவையான அறிவையும் மனப்பக்குவத்தையும் விட்டுச் செல்வதாகும்.இன்றைய இளைஞர்கள் தொழில்நுட்பத்துடன் நெருக்கமாக வளர்கிறார்கள். தங்கள் வாழ்க்கையைப் பற்றிய முடிவுகளைத் தாங்களே எடுக்க விரும்புகிறார்கள். அவர்களுக்கு பழைய தலைமுறை அறிவுரை கூறுவது மட்டுமே போதாது. அவர்களுடைய கேள்விகளை மதிக்க வேண்டும். தங்களுடைய அனுபவங்களைப் பகிர்வதுடன், புதிய உலகைப் பற்றிய அவர்களின் புரிதல்களிலிருந்தும் கற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்க வேண்டும். இளைய தலைமுறையும் பழைய தலைமுறையின் அனுபவங்களை முழுமையாக நிராகரிக்காமல் ஆராய வேண்டும்.தனிமனித சுதந்திரம் முக்கியமானது. ஆனால், அந்தச் சுதந்திரத்துடன் பொறுப்பும் இணைந்திருக்க வேண்டும். சாலையில் குப்பை வீசாமல் இருப்பது, பொதுச் சொத்துகளைப் பாதுகாப்பது, தவறான தகவல்களைப் பரப்பாமல் இருப்பது, பிறருடைய உரிமைகளை மதிப்பது, தேவையில் இருப்பவர்களுக்கு உதவுவது ஆகியவை சமூகப் பொறுப்பின் எளிய வெளிப்பாடுகள்.இன்றைய உலகில் மனிதன் பல வசதிகளைப் பெற்றிருக்கிறான். ஆனால், வசதிகள் அதிகரிப்பதால் மன அமைதி தானாகவே அதிகரிப்பதில்லை. பணிப் பளு, பொருளாதார போட்டி, சமூக ஒப்பீடு, எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலை, உறவுச் சிக்கல்கள் போன்றவை மனிதனின் மன நலனையும் பாதிக்கக்கூடும். மனிதன் தன்னை மற்றவர்களுடன் தொடர்ந்து ஒப்பிட்டுக்கொள்வதற்குப் பதிலாக, தனது வாழ்க்கையின் உண்மையான தேவைகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.ஒரு காலத்தில் சரி என்று நம்பிய கருத்து தவறானது என்பதை உணர்ந்தால், அதை மாற்றிக்கொள்வது அறிவின் அடையாளம். பிறரின் துன்பத்தைப் புரிந்துகொண்ட பிறகு தனது நடத்தையைத் திருத்திக்கொள்வது மனிதநேயத்தின் அடையாளம். எனவே, மாறாமல் இருக்க வேண்டியது நமது ஒவ்வொரு கருத்தும் அல்ல; மனித வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தரும் அடிப்படை விழுமியங்கள்தான்.பண்பாட்டின் வெளிப்பாடுகள் மாறலாம். ஆனால், மொழி, வரலாறு, கலை, சமூக நினைவுகள் ஆகியவற்றை அடுத்த தலைமுறைக்கு அர்த்தமுள்ள முறையில் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற விருப்பம் தொடரலாம்.மாறிவரும் உலகில் மாறாமல் இருக்க வேண்டியது எது என்ற கேள்விக்கு, ஒரே சொல்லில் பதிலளிக்க வேண்டுமென்றால், அது மனிதநேயம் என்று கூறலாம். ஆனால், அந்த மனிதநேயம் என்பது தனியாக நிற்கும் ஒரு பண்பு மட்டுமல்ல; அது நேர்மை, அன்பு, நீதி, சமத்துவம், மரியாதை, பொறுப்பு, இரக்கம், சுயமரியாதை போன்ற பல விழுமியங்களின் தொகுப்பாகும்.