Μέχρι πρότινος η κυρίαρχη αίσθηση ήταν ότι η ευρωπαϊκή ακροδεξιά, όπως και αν την ορίσουμε και όσες αποχρώσεις της και αν διακρίνουμε, είχε το πολιτικό μέλλον δικό της. Όχι μόνο έβλεπε παντού τα εκλογικά της ποσοστά να ενισχύονται, αλλά είχε φθάσει και να κυβερνά μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ιταλία της Τζιόρτζια Μελόνι, έχοντας αποτινάξει μάλιστα τη ρετσινιά του "εξτρεμισμού", εισδύοντας επιτυχώς στο ευυπόληπτο πολιτικό mainstream.Η συντριπτική ήττα του Όρμπαν καταδεικνύει όμως ότι ο "αέρας στα πανιά" της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς ίσως και να εξαντλείται – ενώ το "χρίσμα" της Ουάσινγκτον όχι απλώς δεν επαρκεί, αλλά μάλλον λειτουργεί, εν μέσω και του αιματηρού τραγέλαφου στον Περσικό Κόλπο, ως δηλητηριασμένο δώρο.