تهدید عملیات زمینی را اگر کسی فقط یک جمله سیاسی بداند، یعنی هنوز جنگ را از دور نگاه میکند. زمین، جای شعار نیست. جایی است که فاصلهها کوتاه میشود، صداها واضحتر شنیده میشود و دیگر چیزی پشت دود و تصویر پنهان نمیماند. وقتی حرف از ورود زمینی زده میشود، یعنی قرار است کسانی پا روی خاک بگذارند که یا برمیگردند یا همانجا میمانند. در این نقطه، دیگر موشکها تعیینکننده نیستند، این آدمها هستند که مسیر را عوض میکنند؛ و در سمت ایران، آنهایی که برای چنین لحظهای ساخته شدهاند، نه در خط مقدم دیده میشوند و نه در قاب رسمی خبرها؛ اما همیشه چند قدم جلوتر از جنگ حرکت میکنند.