دیروز در میان جمعیتی که برای بدرقهاش آمده بودند، ایستاده بودم؛ در میان اشکها، سکوتها و نگاههایی که هرکدام خاطرهای را در خود حمل میکردند. من، حمزه صفوی، که سالها او را در قامت یک سیاستمدار، یک استاد دانشگاه و یک تحلیلگر مسائل راهبردی از نزدیک دیده بودم، بیش از هر چیز مردی را به یاد میآوردم که عقلانیت برایش یک شعار نبود، بلکه شیوه زندگیاش بود.