Witam, Mam potrzebę czwartkowego ventu po callach. Tym razem będzie o temacie AI. Pracuję w mocno informatycznym środowisku, w małej firmie. Szef zakochany w AI, zaczął wprowadzać więcej i więcej rozwiązań do pracy, zaczynając od notatek i podsumowań, obecnie jesteśmy na etapie agentów pracujących na naszych plikach/procesach. Generalnie fajnie, praca jest łatwiejsza, wydajniejsza, ale brakuje mi czynniku... ludzkiego? Zaczynam obserwować alienacje ludzką, gdzie nie masz potrzeby skonfrotować się z kolegą w jakiejś sprawie, kimś bardziej doświadczonym tylko pytasz ej aja, jak nie dostaniesz dobrej odpowiedzi to może wtedy. Rynek intern-juniorski jest w bardzo ciężkiej sytuacji, ale Ci ktorzy juz sa na statku też stają się maszynami do klepania, bo trzeba więcej, lepiej i człowiek przestaje być człowiekiem, tylko (coraz bardziej) staje się operatorem tego, co AI wypluje. Pytanie: czy to będzie szansa tylko dla najwytrwalszych? Bo ja już mam dość tego, że ilość tasków mi się podwaja, a może za x czasu nie będę potrzebny, bo wybitnym specjalistą nie jestem - mam jakieś swoje "koniki", rzeczy, które ogarniam najlepiej w firmie, ale raczej jestem z tych średnich ludzi; mając nerwicę lękową chciałem całe życie mieć spokojne, stabilne życie niż gonić za karierą czy stanowiskiem. Będę pewnie w drugiej linii do wyrzucenia, po entry i ludziach slabych, bo przecież jakość pracy może spaść, jak będzie 5x taniej. Nie cierpię AI. Nie cierpię dążenia firm do wiecznego wzrostu. I co z tego? Jestem śmieciem jak miliardy, który ma do powiedzenia nic - chciałbym być bardziej proludzki. Ale ludzie też, m.in. przez AI stają się "trudniejsi" do lubienia - rzucają głupie, fejkowe newsy jakby to była prawda objawiona, nie myślą, tylko pytają "Czata GPT" o kazdą pierdołę. Chciałbym, żeby AI był jak Covid, ale nie zapowiada się - mimo fali hejtu, wysokich kosztów, itd ciężko mi uwierzyć, że temat zmaleje do etapu nowinki, będzie miał ciągle duży wpływ na życia. Mam coraz większą ochotę wylogować się z tego AI-internetowego bagienka, ale nie wiem czy dam sobie radę. Kredyty, kasa, stabilność - te 3 słowa jak mantra nie pozwalają mi na jakąkolwiek zmianę. I pewnie jej nie będzie. Czytam sobie teraz Future Gluhovskyego - i choć autorom s-f rzadko udaje się trafić w przewidywanie przeszłości to strasznie uderza mnie, jak mocno świat obecny staje się światem z tej powieści - wieczna konsumpcja, coraz mniejsza wartość jednostki, coraz trudniej jest coś mieć - możesz to wynająć, w ksiażce nawet szczęście w tabletkach.   submitted by   /u/stylowo   to   r/Polska [link]   [komentarze]